We gingen met plezier in op de uitnodiging van het Perron om van theater te smullen. In FOON volgen we drie telefonistes aan het schakelbord: kanaal in en uit, meer, sneller, zonder stop, nooit genoeg. De gejaagdheid van de binnenlopende telefoontjes creëert een nerveuze en ongeduldige sfeer. De telefonistes leven in een fabrieksmatige wereld waarin ze telkens dezelfde handelingen herhalen. Hoe meer ze anderen connecteren, hoe meer ze zichzelf verliezen… De (menselijke) machines raken oververhit en alles valt stil. Zij, die altijd mensen met elkaar verbinden, worden hierdoor gedwongen om voor de eerste keer connectie te maken met elkaar. De vrees voor stilte maakt plaats voor de kracht van verbinding. De ene ging voor de mooie dans, de andere voor de grappige gesprekken. De ene ging voor het verrassende decor, de andere voor de gepaste muziek. Zo zie je maar, we hebben gesmuld.
